Johannes 20:19-23 – 31 Mei

Pinksterfees

Gesels in Familietyd oor dinge wat julle bang maak. Slange, die donker… Maar ook goed soos alleen wees of misluk. Jesus het ons gestuur om vir hom te leef en mense van hom te vertel. Maar ons hoef nie bang te wees nie. Sy Gees is altyd by ons, daarom is ons nooit alleen nie. Die Gees sal ons help. Op Paassondag is die eerste deel van Johannes 20 as fokusteks benut (v 1-18). Op die Pinksterfees word die verhaal uit Johannes 20 voortgesit, met die fokus op vers 19-23. Op Paassondag en met  Pinksterfees kan ons dus die verband lê tussen hierdie twee hoogtepunte van die kerklike jaar. Die Covid-19-pandemie het groot dele van die wêreld is vrees vasgevang. Sommige mense vrees die virus. Ander vrees samesweringsteorieë. Ander ontken die gevaar, en word sodoende gevrees deur mense wat vrees. Politici vrees die ekonomiese impak. Ekonome vrees die politieke impak en laat die markte tuimel en tol. Ons leef in ‘n wêreld gedryf deur vrees. Dit ontlok tipies een van twee reaksies by mense: veg, of vlug. In ons teks is vrees ook ‘n realiteit. Merkwaardig genoeg roep Jesus sy dissipels midde-in hierdie wêreld van vrees om sy gestuurdes te wees. Kom ons stap eers deur ons teks, en vra dan daarna wat dit vir ons wêreld beteken.

Laai af: WordPowerPoint

1 Petrus 4:12-14; 5:6-11 – 24 Mei

Sewende Sondag in Paastyd

Vir kinders herbesoek ons die hemelvaart van Jesus die afgelope week. Vir agtergrond inligting word die tema aangebied soos opgesom in die Bybelse Ensiklopedie. Ingesluit is ’n inkleurprent. In ons teks praat Petrus reguit en op die ma af met ons oor ons lewe saam met God. Ons reis met God loop dikwels oor ruwe paaie, en dit gaan nie maklik nie. Daar is teenstand, teenspoed en swaarkry. Die Christen-lewe bring sy eie eensaamheid; ongewildheid, vervolging en offers mee. Petrus sê dat die gelowiges nie die vurige beproewing as iets vreemds moet sien nie (4:12). Christene kan sulke dinge verwag. Hulle moet nie verbaas wees as lyding op hulle pad kom nie. Gelowiges kan eintlik geëerd voel as hulle swaar kry ter wille van Christus. Dink aan Jesus se woorde in Matt 5:11-12: “Geseënd is julle as julle beledig en vervolg word.” ‘n Nuwe lewe bring ‘n nuwe leefstyl. Waar baie dinge in die ou lewe op trots, leuens, plesier, geld en mag gebou is, bou die gelowige sy lewe op waarheid, nederigheid, eerlikheid, integriteit en die begeerte om God te verheerlik. Dié konflik is dwarsdeur die Bybel duidelik. Ons nuwe lewe bring ons in botsing met die ou lewe. Jesus waarsku sy dissipels: “Hulle sal julle aan die geregshowe uitlewer, en in hulle sinagoges sal hulle julle gésel” (Matt 10:17). Vir hierdie lewe met sy swaarkry spel Petrus as’t ware vyf nuwe regulasies uit. Kom ons stap saam deur ons teks en kyk hoe Petrus ons toerus vir die lewe saam met God.

Laai af: WordPowerPoint

Efesiërs 1:15-23 – 21 Mei

Hemelvaart

Indien jy ‘n Familietyd gebruik, fokus op Jesus se Hemelvaart. Vertel die verhaal, wys ‘n video soos die een wat ons ingesluit het, of lees dit uit ‘n kindervriendelike Bybel. Daar is ook ‘n puzzle-inkleurprent van die Hemelvaart. Nota vooraf aan die prediker: Hierdie teksgedeelte word in die RCL op Hemelvaart en Verheerlikingsondag gebruik. Dit plaas die fokus op Jesus en sy verheerliking, maar gaan verder na die effek wat dit het op die lewe van gelowiges. Hemelvaart roep ons tot nadenke oor wat ons met ons aardse lewe doen. Die Heidelbergse Kategismus se vraag oor die Hemelvaart is betekenisvol: “Watter nut het die hemelvaart van Christus vir ons?” Dit bewaar ons van vrugtelose spekulasie oor hoe die hemelvaart plaasgevind het en wat die aard van Jesus se liggaam na die hemelvaart is. Dit is sake wat min te doen het met gelowiges se lewe hier en nou. Die antwoord herinner ons daaraan dat wanneer Jesus opvaar na die Vader, dit vir ons ‘n waarborg vir die lewe inhou: Jesus is nie meer op aarde nie, maar sy volgelinge kan leef met die sekerheid van ‘n sinvolle lewe wat gebore is uit God se roeping, ‘n ryk erfenis wat vir ons opsy gesit is en al die krag wat ons nodig het om vir God te lewe. Paulus se gebed dat die gelowiges se geestesoë sal oopgaan, is in hierdie tyd baie belangrik. Ons lewe in ‘n tyd waarin materialisme geweldig toeneem, mense leef al hoe meer net vir dit wat hulle in hierdie lewe kan kry. Die vraag oor ‘n werklik sinvolle lewe vervaag. Paulus se gebed vir verhelderde oë herinner ons dat daar baie meer op die spel is as wat ons kan sien.

Laai af: WordPowerPoint

1 Petrus 3:13-22 – 17 Mei

Sesde Sondag in Paastyd

Die Lewe is nie Altyd Regverdig nie. Lees die kindervriendelike vertaling van die Nuwe Testament vir Kinders. Daar is ook woorde uit die fokusteks weggesteek in die ingeslote tabel. Kyk hoeveel jy kan herken. Die woorde kan in enige rigting lees, selfs agterstevoor (soos Hebreeus). Ons leef in die tyd van die koronavirus van ‘n ernstige siekte, Covid-19 veroorsaak. Die stryd om die verspreiding van die virus te verstadig plaas geweldig druk op baie mense: emosioneel en finansieel. 1 Petrus is geskryf in ‘n tyd van lyding, lyding ter wille van Christus. Die brief vra hoe geloof in ‘n opgestane Christus – wat aan die regterhand van God in die hemel sit – gelowiges help om te midde van lyding sin te vind en hoop te behou. Die skrywer van 1 Petrus meen dat nadenke oor die hemel die potensiaal het om lewenskwessies aan te roer: hemelse realiteite verander inderdaad ons aardse benoudhede! Die lesers van die Petrusbrief het egter te kampe gehad met groot moeilikhede. Allerhande beproewings kom oor hulle pad: Hulle word sleg behandel, daar word kwaad gepraat van hulle, hulle word beledig, beswadder, gelaster, geskel. Dié soort behandeling word deur hulle beleef as intense swaarkry, oftewel “vurige beproewing”. Die punt is: Dit gaan oor hoe ons lewe in navolging van Christus. Dit lei direk daartoe dat venynig teenoor Christene opgetree word en dat hulle hierdie kwaadwillige optrede as lyding beleef. “If suffering for Christ should be the believer’s experience, Peter reframes it as a reason not for bitterness or despair but for joy.” Petrus help gelowiges om anders oor die werklikheid van lyding in Jesus se Naam te dink, deur dit in ander raamwerke te plaas. Hy vertel die verhaal van God se werk. Die vertel van God se storie kan gelowiges help om sowel die storie van die verlede as die toekoms só te herformuleer dat dit nuwe betekenis aan die hede gee. Vanuit God se verhaal, kan ons ons eie verhale herinterpreteer. Ons kan dit ook só sê: Petrus plaas die gelowiges se ervaring van lyding binne ‘n Christus-raamwerk om hulle sodoende te help sin maak van hulle lyding.

Laai af: WordPowerPoint

1 Petrus 2:2-10 – 10 Mei

Vyfde Sondag in Paastyd

Gebruik voorbeelde van “voor en na” om die veranderinge wat God vir ons gebring het, uit te lig. Jy kan ook oplees oor die hoeksteen van geboue in antieke tye wat ‘n baie leersame aanknopingspunt vir die erediens sal wees om die teks vir kinders en volwassenes verstaanbaar te maak. Hierdie brief is ‘n bemoediging vir gelowiges wat swaarkry omdat ander mense hulle verontreg. Petrus verwys herhaaldelik in die brief na lyding en beproewing. Dit gaan hier egter nie oor lyding in die algemeen nie, maar oor die swaarkry wat jy ervaar wanneer mense teen jou diskrimineer omdat jy aan God gehoorsaam wil wees. Baie mense wat al verontregting moes ly, weet dat die versoeking baie groot is om eenvoudig boedel oor te gee of die reg met vergelding in eie hande te neem. Aan die een kant wil Petrus die gelowiges moed inpraat en aanspoor om in hulle heidense omgewing die Christelike leefwyse getrou na te volg. In vervolging moet hulle vasstaan, en aan die owerheid moet hulle gehoorsaam wees. Aan die ander kant wil Petrus hulle verseker van die waarheid van die evangelie waarin hulle glo. Etiek en dogmatiek, lewe en leer, word ten nouste met mekaar verbind. Die een aspek kan nie sonder die ander een wees nie.

Laai af: WordPowerPoint

1 Petrus 2:19-25 – 3 Mei

Vierde Sondag in Paastyd – Goeie Herdersondag

Vir die familie-oomblik sluit ons aan by die tema van “Goeie Herdersondag”. Carolyn Brown het goeie idees tov werk met kinders en ons beveel dit graag aan. Uitgebreide aanhaling ingesluit. Daar is ook ’n inkleurprent. Ons teksgedeelte handel oor die regte wyse waarop ons Christus moet navolg, veral wanneer dit swaar gaan. Dis nie sommer algemene teenspoed wat Petrus in gedagte het nie, maar lyding wanneer mens goed doen, wanneer jy onverdiende lyding ervaar. Dit is uiteraard relevant in die tyd van Covid-19 hoewel die teks nie direk oor algemene lyding handel nie. Dit help ons eerlik kyk na ons kultuur wat nie tyd het vir lyding nie. Wanneer daar lyding is, dink ons daar is iets verkeerd. Ons wil lyding wegneem, verdoof, beveg, uit die pad vee. Natuurlik is dit goed om die lyding van siekte, armoede, onreg en misbruik te beveg. Daar het baie seën en beter lewenskwaliteit uit die soeke om onkunde, siekte en onreg te bekamp, voortgespruit. Maar ons wil dikwels met ‘n paar oppervlakkige uitsprake die eis vir lyding terwille van Christus en die evangelie ontsnap. Dié evangeliewoord klink dikwels nie alleen hard en onwelkom in ons ore nie, maar word ook deur baie as (polities) naïef en onuitvoerbaar beskou. En tog bly dit waar. Terug by die virus. Die virus het ons getref nie deur ons eie toedoen nie. Dit vul ons egter met vrees en een medemens word ‘n bedreiging vir ‘n ander. Ons het kontak nodig, maar ons is bang vir mekaar. Dit is veral vrees vir die ander, die een wat ek nie ken nie, die een wat die draer van die siekte kan wees. In hierdie tyd sonder ons ons af, beperk ons ons beweging as selfopoffering ter wille van ander. Ek het jou lief, ek is besorg oor jou, daarom betaal ek die prys wat nodig is om besmetting te verhoed. Maar veral maak ons sin van die virus en die uitkoms deur aan Christus vas te hou. Christus se lyding en sterwe was juis sodat sonder en vernietiging nie meer die laaste woord oor ons lewens spreek nie. Daar is lewe na die dood. Die dood , siekte en pes is nie die einde nie. Dit is die deurgang na die ewige lewe. Daar ly ons, en treur ons, soos mense wat hoop het. Almal wat ly vir Christus word vertroos met die herinnering dat so ‘n lewe van lyding tog nie tevergeefs is nie. Die laaste woord lê by God. Christene behoort hierdie pad vrolik te kan loop omdat hulle weet dat hulle in Christus se veilige sorg is as hulle waarlik op God vertrou.

Laai af: WordPowerPoint

1 Petrus 1:17-23 – 26 April

Derde Sondag in Paastyd

Daar is twee opsies vir Familietyd. Sluit aan by die preek se gedagte gedagte van ‘n familiefoto – dat ons deel is van God se gesin. Kry vooraf familiefoto’s by verskillende lidmate. Wys die foto’s en gesels oor identiteit. Sê dan dat ons almal deel is van nog ‘n groter familie – God se familie. Of sluit aan by die gedagte van ons vreemdelingskap in die wêreld.  Kinders is deesdae bekend met die idee van iemand wat ‘n vreemdeling is.  In meeste dorpies is daar iemand wie se kultuur verskil van die meeste mense in die dorp s’n. Baie kinders het ook neefs en niggies wat oorsee grootword. Op dieselfde manier is ons “vreemdelinge in die wêreld”. Soos wat vreemdelinge deel is van die dorpie, maar steeds hul eie kultuur behou. So is ons deel van die wêreld, maar ons leef met ‘n ander kultuur as die wêreld.  Ons leef volgens God se reëls. Die preekriglyn sluit aan by die era waarin ons leef en sosiale afstand en grendeltye ter wille van ons gesondheid op ons afgedwing word. Dit maak mens weer bewus hoe belangrik sosiale kontak, saam leef en verhoudinge is. Dit is swaar om afgesonder te wees. Meer as net mense rondom jou is egter nodig. Ons leef danksy die nabyheid van betekenisvolle persone. Daarom is baie mense eensaam in ‘n groot skare. As jy nie behoort nie, ingetrek is by gemeenskap nie, nie nabye geliefdes het nie, is dit swaar en eensaam. So vertel die Nederlandse teoloog Okke Jager van ‘n klein seuntjie in spitstyd. Die straat is oorvol. Mense. Motors. Êrens daar tussenin ‘n seuntjie van ses jaar oud met trane op sy wange. Hy stap na ‘n polisieman toe en trek aan sy arm: “Meneer polisieman, het jy nie ‘n pappa gesien sonder ‘n klein seuntjie nie?” Terwyl hy opnuut in trane uitbars, voeg hy met horte en stote by: “Die klein seuntjie – dit is ek!” Okke Jager gebruik dié verhaaltjie om God en mens se status ná die sondeval te beskryf: God het ‘n Vader sonder kinders geword; die mensdom het kinders sonder ‘n Vader geword. Dit is sulke mense – ons – wat Petrus in hierdie brief bemoedig. Hy beklemtoon ‘n kernwaarheid van die evangelie: Die status van vervreemding tussen die Vader en sy kinders is deur Jesus Christus se opstanding uit die dood (na sy kruisiging) omgekeer, waardeur ons “opnuut verwek [is] sodat ons ‘n lewende hoop mag hê op ‘n erfenis” (1 Pet 1:3-4).

Laai af: WordPowerPoint

1 Petrus 1:3-9 – 19 April

Tweede Sondag in Paastyd

Gesels met die kinders oor wat vleis die beste sal bewaar? Teen kamertemperatuur in ’n plastieksakkie? Lekker koud in ’n yskas? Kliphard gevries in ’n vrieskas? In ’n botteltjie met formalien? (Verduidelik dalk net die aard van formalien…) Wat dink julle sal die toestand van die vleis oor ’n week wees? Dié teen kamertemperatuur in die plastiese sakkie sal sleg raak en jy sal dit moet weggooi. Die een wat lekker koud is in die yskas sal dalk ’n week hou, maar dit sal na ’n maand sleg wees en sal ook weggegooi moet word. Die gevriesde vleis in die vrieskas sal eers na ’n paar maande, dalk selfs jare sleg wees, sodat jy dit moet weggooi. Dié in die formalien sal vir ewig bewaar bly. Gesels dan oor die beperktheid van ons lewens. En die formalien-opsie wat met Jesus se opstanding uit die dood te doene het. Die enigste ding wat iets vir altyd laat hou, wat ons help om vir ewig te lewe is, is die opstanding van Jesus wat vir ons die ewige lewe verseker. As ons glo, het ons die krag van God wat ons hoop gee en ons voluit laat lewe. Ons teks is ‘n wonderlike lofbetuiging aan God en God se groot genade. Petrus fokus in ons teks op die ewige erfenis wat in die hemel vir ons in bewaring gehou word. Die opstanding van Jesus Christus uit die dood is die basis van ons hoop – ‘n lewende hoop – dat ons dié erfenis aan die einde in besit sal neem. Petrus herinner die gelowiges daaraan dat hierdie verlossing iets is waaroor baie lankal nagedink en navraag gedoen is, sedert die tyd van die profete.  Selfs die engele, sê hy, wonder oor presies hoe dit werk. Ons het egter nou die voorreg om nie net van ons deelname aan die verlossing oortuig te word nie, maar inderdaad mee te werk daaraan deur ons verbintenis aan God.

Laai af: WordPowerPoint

Johannes 20:1-18 – 12 April

Paassondag

Hoewel kinders nie ‘n goeie idee van die dood het nie, en daarom die opstanding net met moeite as konsep sal verstaan, sal hulle kan identifiseer met die feit dat God nie toegelaat het dat die bose mense wen nie. Jy kan ook met hulle gesels oor geloof.  Kry ’n klein beeldjie van ’n olifant en hou dit in jou hand – so dat die kinders dit nie kan sien nie.  Vra dan of hulle sal glo dat jy ’n papie in jou hand hou.  ’n Skoenlapper? ’n Eier?  ’n Blom?  En wat as jy sê jy hou ’n olifant?  Laat kinders een-een kom loer wat jy in jou hand het en sê wat dit is.  Vra dan of die kinders jou nou glo – en wys vir die grootmense wat jy in jou hand het.  Verduidelik dat ons soms goed glo, al het ons dit nie gesien nie. Ons teks begin waar Maria Magdalena, Petrus en die ander dissipel (Johannes) by die graf aankom. Hulle sien die klip is van die graf weggerol. Vir Maria beteken dit net een ding: Hulle het die Here Jesus uit die graf weggevat, en sy weet nie waar Hy nou begrawe is nie. Petrus en Johannes bekyk die leë graf, maar dit maak nie vir hulle sin nie. Duidelik het die dissipels nie rekening gehou met die moontlikheid dat God Jesus uit die dood sou opwek nie. Vir hulle is die graf, nou die leë graf, nog onverstaanbaar. Daarom huil Maria. Eers was daar darem nog die liggaam van die Here, wat sy volgens Joodse gebruik sou kon versorg. Maar nou is daar niks. Ook die stoflike oorskot van Jesus is weggeneem en iewers anders begrawe. Die dissipels, Petrus en Johannes, sien die leë graf. Dan draai hulle om en gaan huis toe. “Hulle het nog nie die Skrif verstaan dat Jesus uit die dood moet opstaan nie.” Hulle verslaentheid voor die dood is so groot, dat dit nie ruimte laat vir God se ingrepe nie. Stil Saterdag, die dag na Jesus se dood, die dag waarop graf en dood die botoon voer, spoel nog oor na die Sondagmôre vroeg. Johannes die evangelis vertel op meesterlike wyse hoe Maria se nagmerrie in ‘n oogwink verander wanneer Jesus Homself aan haar openbaar. Jesus noem haar op haar naam: “Maria!” Oombliklik herken sy vir Jesus. Sy roep uit: “Rabboeni! Leermeester!” Op hierdie oomblik, in die ontmoeting met die lewende opgestane Jesus, ontdek sy Jesus se ware identiteit. Soos sy dan vir die ander dissipels gaan sê: “Ek het die Here gesien!”

Laai af: WordPowerPoint

Jesaja 52:13–53:12 – 10 April

Goeie Vrydag

Hier is ‘n oulike storieboek-weergawe vir Familietyd van die pad na die kruis, met aflaaibare boekmerke en inkleurprent. Ons maak baie moeilik vrede met lyding.  Veral ons eie lyding of die lyding van mense na aan ons.  Tog is daar iets fassinerends in die lyding van ‘n besondere mens of ‘n leier.  En ons weet uit die geskiedenis dat daar ongelooflike krag sit in die lyding van iemand wat nie vir die opoffering van die lyding terugdeins nie, en selfs bereid is om sy of haar lewe vir ‘n saak op te offer, ten spyte van die koste daarvan.  Sulke verhale van vasberadenheid onder lyding het die potensiaal om mense tot groter hoogtes te inspireer as wat verhale van voorspoed en suksesse het.  Dink aan verhale uit die vorige eeu: Ghandi, moeder Theresa, Nelson Mandela.  Hulle het met groot persoonlike opoffering hulle aan hulle lewenstaak gewy.  En baie mense is daardeur geïnspireer.  En dit is nie net die groot leiers wat só ‘n inspirasie is nie; ook die gewone mense wat geduldig volhard het onder groot lyding – agter die Ystergordyn tot en met die val van die Berlynse muur en nou onlangs in Egipte, Tunesië en Libië wat ‘n enorme effek op die regerings gehad het, en reeds tot die val van die eerste twee gely het – dié inspireer ons.  En dit is die krag van hierdie verhaal van die lydende dienaar van die Here.

Laai af: WordPowerPoint