1 Petrus 2:2-10 – 10 Mei

Vyfde Sondag in Paastyd

Gebruik voorbeelde van “voor en na” om die veranderinge wat God vir ons gebring het, uit te lig. Jy kan ook oplees oor die hoeksteen van geboue in antieke tye wat ‘n baie leersame aanknopingspunt vir die erediens sal wees om die teks vir kinders en volwassenes verstaanbaar te maak. Hierdie brief is ‘n bemoediging vir gelowiges wat swaarkry omdat ander mense hulle verontreg. Petrus verwys herhaaldelik in die brief na lyding en beproewing. Dit gaan hier egter nie oor lyding in die algemeen nie, maar oor die swaarkry wat jy ervaar wanneer mense teen jou diskrimineer omdat jy aan God gehoorsaam wil wees. Baie mense wat al verontregting moes ly, weet dat die versoeking baie groot is om eenvoudig boedel oor te gee of die reg met vergelding in eie hande te neem. Aan die een kant wil Petrus die gelowiges moed inpraat en aanspoor om in hulle heidense omgewing die Christelike leefwyse getrou na te volg. In vervolging moet hulle vasstaan, en aan die owerheid moet hulle gehoorsaam wees. Aan die ander kant wil Petrus hulle verseker van die waarheid van die evangelie waarin hulle glo. Etiek en dogmatiek, lewe en leer, word ten nouste met mekaar verbind. Die een aspek kan nie sonder die ander een wees nie.

Laai af: WordPowerPoint

1 Petrus 2:19-25 – 3 Mei

Vierde Sondag in Paastyd – Goeie Herdersondag

Vir die familie-oomblik sluit ons aan by die tema van “Goeie Herdersondag”. Carolyn Brown het goeie idees tov werk met kinders en ons beveel dit graag aan. Uitgebreide aanhaling ingesluit. Daar is ook ’n inkleurprent. Ons teksgedeelte handel oor die regte wyse waarop ons Christus moet navolg, veral wanneer dit swaar gaan. Dis nie sommer algemene teenspoed wat Petrus in gedagte het nie, maar lyding wanneer mens goed doen, wanneer jy onverdiende lyding ervaar. Dit is uiteraard relevant in die tyd van Covid-19 hoewel die teks nie direk oor algemene lyding handel nie. Dit help ons eerlik kyk na ons kultuur wat nie tyd het vir lyding nie. Wanneer daar lyding is, dink ons daar is iets verkeerd. Ons wil lyding wegneem, verdoof, beveg, uit die pad vee. Natuurlik is dit goed om die lyding van siekte, armoede, onreg en misbruik te beveg. Daar het baie seën en beter lewenskwaliteit uit die soeke om onkunde, siekte en onreg te bekamp, voortgespruit. Maar ons wil dikwels met ‘n paar oppervlakkige uitsprake die eis vir lyding terwille van Christus en die evangelie ontsnap. Dié evangeliewoord klink dikwels nie alleen hard en onwelkom in ons ore nie, maar word ook deur baie as (polities) naïef en onuitvoerbaar beskou. En tog bly dit waar. Terug by die virus. Die virus het ons getref nie deur ons eie toedoen nie. Dit vul ons egter met vrees en een medemens word ‘n bedreiging vir ‘n ander. Ons het kontak nodig, maar ons is bang vir mekaar. Dit is veral vrees vir die ander, die een wat ek nie ken nie, die een wat die draer van die siekte kan wees. In hierdie tyd sonder ons ons af, beperk ons ons beweging as selfopoffering ter wille van ander. Ek het jou lief, ek is besorg oor jou, daarom betaal ek die prys wat nodig is om besmetting te verhoed. Maar veral maak ons sin van die virus en die uitkoms deur aan Christus vas te hou. Christus se lyding en sterwe was juis sodat sonder en vernietiging nie meer die laaste woord oor ons lewens spreek nie. Daar is lewe na die dood. Die dood , siekte en pes is nie die einde nie. Dit is die deurgang na die ewige lewe. Daar ly ons, en treur ons, soos mense wat hoop het. Almal wat ly vir Christus word vertroos met die herinnering dat so ‘n lewe van lyding tog nie tevergeefs is nie. Die laaste woord lê by God. Christene behoort hierdie pad vrolik te kan loop omdat hulle weet dat hulle in Christus se veilige sorg is as hulle waarlik op God vertrou.

Laai af: WordPowerPoint

1 Petrus 1:17-23 – 26 April

Derde Sondag in Paastyd

Daar is twee opsies vir Familietyd. Sluit aan by die preek se gedagte gedagte van ‘n familiefoto – dat ons deel is van God se gesin. Kry vooraf familiefoto’s by verskillende lidmate. Wys die foto’s en gesels oor identiteit. Sê dan dat ons almal deel is van nog ‘n groter familie – God se familie. Of sluit aan by die gedagte van ons vreemdelingskap in die wêreld.  Kinders is deesdae bekend met die idee van iemand wat ‘n vreemdeling is.  In meeste dorpies is daar iemand wie se kultuur verskil van die meeste mense in die dorp s’n. Baie kinders het ook neefs en niggies wat oorsee grootword. Op dieselfde manier is ons “vreemdelinge in die wêreld”. Soos wat vreemdelinge deel is van die dorpie, maar steeds hul eie kultuur behou. So is ons deel van die wêreld, maar ons leef met ‘n ander kultuur as die wêreld.  Ons leef volgens God se reëls. Die preekriglyn sluit aan by die era waarin ons leef en sosiale afstand en grendeltye ter wille van ons gesondheid op ons afgedwing word. Dit maak mens weer bewus hoe belangrik sosiale kontak, saam leef en verhoudinge is. Dit is swaar om afgesonder te wees. Meer as net mense rondom jou is egter nodig. Ons leef danksy die nabyheid van betekenisvolle persone. Daarom is baie mense eensaam in ‘n groot skare. As jy nie behoort nie, ingetrek is by gemeenskap nie, nie nabye geliefdes het nie, is dit swaar en eensaam. So vertel die Nederlandse teoloog Okke Jager van ‘n klein seuntjie in spitstyd. Die straat is oorvol. Mense. Motors. Êrens daar tussenin ‘n seuntjie van ses jaar oud met trane op sy wange. Hy stap na ‘n polisieman toe en trek aan sy arm: “Meneer polisieman, het jy nie ‘n pappa gesien sonder ‘n klein seuntjie nie?” Terwyl hy opnuut in trane uitbars, voeg hy met horte en stote by: “Die klein seuntjie – dit is ek!” Okke Jager gebruik dié verhaaltjie om God en mens se status ná die sondeval te beskryf: God het ‘n Vader sonder kinders geword; die mensdom het kinders sonder ‘n Vader geword. Dit is sulke mense – ons – wat Petrus in hierdie brief bemoedig. Hy beklemtoon ‘n kernwaarheid van die evangelie: Die status van vervreemding tussen die Vader en sy kinders is deur Jesus Christus se opstanding uit die dood (na sy kruisiging) omgekeer, waardeur ons “opnuut verwek [is] sodat ons ‘n lewende hoop mag hê op ‘n erfenis” (1 Pet 1:3-4).

Laai af: WordPowerPoint

1 Petrus 1:3-9 – 19 April

Tweede Sondag in Paastyd

Gesels met die kinders oor wat vleis die beste sal bewaar? Teen kamertemperatuur in ’n plastieksakkie? Lekker koud in ’n yskas? Kliphard gevries in ’n vrieskas? In ’n botteltjie met formalien? (Verduidelik dalk net die aard van formalien…) Wat dink julle sal die toestand van die vleis oor ’n week wees? Dié teen kamertemperatuur in die plastiese sakkie sal sleg raak en jy sal dit moet weggooi. Die een wat lekker koud is in die yskas sal dalk ’n week hou, maar dit sal na ’n maand sleg wees en sal ook weggegooi moet word. Die gevriesde vleis in die vrieskas sal eers na ’n paar maande, dalk selfs jare sleg wees, sodat jy dit moet weggooi. Dié in die formalien sal vir ewig bewaar bly. Gesels dan oor die beperktheid van ons lewens. En die formalien-opsie wat met Jesus se opstanding uit die dood te doene het. Die enigste ding wat iets vir altyd laat hou, wat ons help om vir ewig te lewe is, is die opstanding van Jesus wat vir ons die ewige lewe verseker. As ons glo, het ons die krag van God wat ons hoop gee en ons voluit laat lewe. Ons teks is ‘n wonderlike lofbetuiging aan God en God se groot genade. Petrus fokus in ons teks op die ewige erfenis wat in die hemel vir ons in bewaring gehou word. Die opstanding van Jesus Christus uit die dood is die basis van ons hoop – ‘n lewende hoop – dat ons dié erfenis aan die einde in besit sal neem. Petrus herinner die gelowiges daaraan dat hierdie verlossing iets is waaroor baie lankal nagedink en navraag gedoen is, sedert die tyd van die profete.  Selfs die engele, sê hy, wonder oor presies hoe dit werk. Ons het egter nou die voorreg om nie net van ons deelname aan die verlossing oortuig te word nie, maar inderdaad mee te werk daaraan deur ons verbintenis aan God.

Laai af: WordPowerPoint

Johannes 20:1-18 – 12 April

Paassondag

Hoewel kinders nie ‘n goeie idee van die dood het nie, en daarom die opstanding net met moeite as konsep sal verstaan, sal hulle kan identifiseer met die feit dat God nie toegelaat het dat die bose mense wen nie. Jy kan ook met hulle gesels oor geloof.  Kry ’n klein beeldjie van ’n olifant en hou dit in jou hand – so dat die kinders dit nie kan sien nie.  Vra dan of hulle sal glo dat jy ’n papie in jou hand hou.  ’n Skoenlapper? ’n Eier?  ’n Blom?  En wat as jy sê jy hou ’n olifant?  Laat kinders een-een kom loer wat jy in jou hand het en sê wat dit is.  Vra dan of die kinders jou nou glo – en wys vir die grootmense wat jy in jou hand het.  Verduidelik dat ons soms goed glo, al het ons dit nie gesien nie. Ons teks begin waar Maria Magdalena, Petrus en die ander dissipel (Johannes) by die graf aankom. Hulle sien die klip is van die graf weggerol. Vir Maria beteken dit net een ding: Hulle het die Here Jesus uit die graf weggevat, en sy weet nie waar Hy nou begrawe is nie. Petrus en Johannes bekyk die leë graf, maar dit maak nie vir hulle sin nie. Duidelik het die dissipels nie rekening gehou met die moontlikheid dat God Jesus uit die dood sou opwek nie. Vir hulle is die graf, nou die leë graf, nog onverstaanbaar. Daarom huil Maria. Eers was daar darem nog die liggaam van die Here, wat sy volgens Joodse gebruik sou kon versorg. Maar nou is daar niks. Ook die stoflike oorskot van Jesus is weggeneem en iewers anders begrawe. Die dissipels, Petrus en Johannes, sien die leë graf. Dan draai hulle om en gaan huis toe. “Hulle het nog nie die Skrif verstaan dat Jesus uit die dood moet opstaan nie.” Hulle verslaentheid voor die dood is so groot, dat dit nie ruimte laat vir God se ingrepe nie. Stil Saterdag, die dag na Jesus se dood, die dag waarop graf en dood die botoon voer, spoel nog oor na die Sondagmôre vroeg. Johannes die evangelis vertel op meesterlike wyse hoe Maria se nagmerrie in ‘n oogwink verander wanneer Jesus Homself aan haar openbaar. Jesus noem haar op haar naam: “Maria!” Oombliklik herken sy vir Jesus. Sy roep uit: “Rabboeni! Leermeester!” Op hierdie oomblik, in die ontmoeting met die lewende opgestane Jesus, ontdek sy Jesus se ware identiteit. Soos sy dan vir die ander dissipels gaan sê: “Ek het die Here gesien!”

Laai af: WordPowerPoint

Jesaja 52:13–53:12 – 10 April

Goeie Vrydag

Hier is ‘n oulike storieboek-weergawe vir Familietyd van die pad na die kruis, met aflaaibare boekmerke en inkleurprent. Ons maak baie moeilik vrede met lyding.  Veral ons eie lyding of die lyding van mense na aan ons.  Tog is daar iets fassinerends in die lyding van ‘n besondere mens of ‘n leier.  En ons weet uit die geskiedenis dat daar ongelooflike krag sit in die lyding van iemand wat nie vir die opoffering van die lyding terugdeins nie, en selfs bereid is om sy of haar lewe vir ‘n saak op te offer, ten spyte van die koste daarvan.  Sulke verhale van vasberadenheid onder lyding het die potensiaal om mense tot groter hoogtes te inspireer as wat verhale van voorspoed en suksesse het.  Dink aan verhale uit die vorige eeu: Ghandi, moeder Theresa, Nelson Mandela.  Hulle het met groot persoonlike opoffering hulle aan hulle lewenstaak gewy.  En baie mense is daardeur geïnspireer.  En dit is nie net die groot leiers wat só ‘n inspirasie is nie; ook die gewone mense wat geduldig volhard het onder groot lyding – agter die Ystergordyn tot en met die val van die Berlynse muur en nou onlangs in Egipte, Tunesië en Libië wat ‘n enorme effek op die regerings gehad het, en reeds tot die val van die eerste twee gely het – dié inspireer ons.  En dit is die krag van hierdie verhaal van die lydende dienaar van die Here.

Laai af: WordPowerPoint

Matteus 20:29-21:11_26:14–27:46 – 5 April

Sesde Sondag in Lydenstyd Palm-/Passiesondag

Soos altyd is dit belangriker dat kinders die Bybelverhale hoor, eerder as ’n lessie daaroor.  Moenie bang wees om gewoon die storie van die intog in Jerusalem of die passie (of dele daarvan) te vertel nie. Of fokus op die oorgang van Palm na Passie: toe Jesus in Jerusalem inry, steek almal hul vingers in die lug (amper soos die spons vingers by sportbyeenkomste):  “Jesus is nommer een! Jesus is nommer een!” Maar kort daarna word dieselfde vingers veroordelend teen Jesus gedraai:  “Kruisig hom!” [Nota: Hierdie preekriglyn werk met ‘n kleiner afbakening van die teks, nl. Matteus 27:27-44] Ons teks vertel die somber verhaal van die bespotting van Jesus. Die aanloop tot kruisiging, en die kruisiging self, was daarop gemik om die veroordeelde na liggaam en gees te breek. Dit is bedoel om die mens in sy diepste wese te verkrag en te verwerp. Ons sien hoe alles in ons teks daarop gemik om Jesus te verneder en Hom met skande uit die weg te ruim.

Laai af: WordPowerPoint

Esegiël 37:1-14 – 29 Maart

Vyfde Sondag in Lydenstyd

Soos altyd met narratiewe tekste, is dit goed om gewoon die teks op dramatiese manier te lees.  Daarom het ons in 2015 voorgestel: “Vertel die storie met geluide.  Carolyn Brown sê:  Provide castanets, rain sticks, rattles of all sorts, cans filled with dried beans, or anything that rattles for the verses about the bones.  Several people blow on live microphones or rub sandpaper blocks together to produce the wind sound for verses about God’s breath.  A children’s class could be enlisted to serve as a sound choir practicing in advance.  Or, children could be invited forward to provide sounds as the scripture is read.  In either case, they will need a director leading them during the reading.  It will also help to read the passage twice, first without the sounds, then with them.” Vir die preekriglyn kan jy begin met die TV-reeks “Bones”. Dit handel oor ‘n forensiese antropoloog, Bones, wat sommer ‘n hele klomp dinge uit bene kan aflei. Bene verklik hoe oud hulle is, hoe die mense of dier waaraan hulle behoort het, geleef het en uiteindelik ook dood is.  Daar is ‘n vakgebied, osteologie, wat die studie van bene is. Nie net forensiese antropologie nie, maar ook anatomie en argeologie stel belang in bene. Ja, bene vertel ‘n storie. Bene vertel van geslag, dieet, siektes, lewenstyl, ouderdom, groeikrag, noem maar op. Vandag het ons ook met ‘n verhaal oor bene te doen. Dooie bene. Bene wat ons vertel van die doodse toestand van God se volk. Maar ook van die groot krag van van God. Hierdie bene vertel daarom net soveel van God as van die mense.

Laai af: WordPowerPoint

1 Samuel 16:1-13 – 22 Maart

Vierde Sondag in Lydenstyd

Soos met alle narratiewe tekste, kan jy gewoon die verhaal vertel of die teks dramaties lees of die ingeslote skakel na ‘n video gebruik.  Jy kan ook ‘n groep kinders die teks laat “opvoer” terwyl jy dit lees. Die verhaal “How to train your dragon” sluit ook goed hierby aan. Hiccup is ‘n jong Viking, die hoofman se seun, maar hy stel heeltyd teleur. Hy is nie groot genoeg nie en hy hou nie daarvan om te baklei nie.  Maar wanneer hy een van die drake wat die dorpie terroriseer, mak maak, sien almal dat hy die leier is wat hulle benodig.  God kyk nie na hoe ons buite lyk nie, maar aan die binnekant.  God sien die hart, soos die OAV sê. Die Bybelverhaal speel af in die tyd van Koning Saul as koning van Israel. Die Here en die profeet Samuel is egter hartseer oor Saul. Hy het ontaard in ‘n tragiese karakter. In Samuel 15 sê God dat Hy jammer is dat Hy Saul koning gemaak het. In hierdie tyd stuur die Here vir Samuel om ‘n nuwe koning te gaan salf. Wanneer Samuel bang is om hierdie opdrag uit te voer, omdat hy bang is Saul – wat nog koning is – sal dalk uitvind dat hy ‘n nuwe koning gaan salf, verbloem die Here die werklike rede vir Samuel se besoek aan Isai. Wanneer Eliab opdaag, is Samuel oortuig daarvan dat hierdie oudste seun van Isai die verkose koning moet wees. Iemand skryf oor Eliab: “He’s got future written all over him.” Vinnig kom ons egter agter dat die Here nie na dieselfde eienskappe as mense kyk nie. Die Here kyk dieper as die oppervlak – anders as mense se eerste indruk. Die Here kyk na die innerlike – dalk wil Hy wil onder andere weet hoe ons saam met mense kan huil en bid. Hy wil weet of ons ‘n passie het vir geregtigheid en ‘n hart vir verdwaaldes. Om hierdie rede vra die Here van Samuel om nog nie met sy soektog vir ‘n koning onder Isai se seuns op te hou nie. Uiteindelik moet Samuel egter vir Isai vra of hy nie nog ‘n seun het nie. Isai antwoord: “Daar is die jongste.” Hy gee nog nie eers die seun se naam nie, so onwaarskynlik en onbelangrik word hierdie seun geag. Uiteindelik word hy tog geroep. Wanneer hy (ons ken steeds nie sy naam nie) opdaag, ruik hy waarskynlik nie goed nie en is hy waarskynlik ook vuil omdat hy pas uit die veld kom waar hy sy pa se skape oppas. Wanneer hierdie seun voor Samuel verskyn, hoor hy by die Here dat dít die seun is wat hy tot die koning van Israel moet salf – ongeag hoe hy lyk, of hy nou vuil is of nie. Dit is nie die uiterlike wat die Here beïndruk nie, maar Dawid se hart wat vir die Here wys dat hy ‘n koning is. Hiervoor moet Samuel nie op sy menslike logika vertrou nie, maar op die wysheid en leiding van die Here. Uiteindelik sal ons leer dat daar beduidende verskille tussen Saul en Dawid is. Saul het indrukwekkend gelyk, maar het as koning uiteindelik nie beïndruk nie. God is veel meer geïnteresseerd in die nuwe koning se hart en karakter – wat God liefhet en dien. Dawid word uiteindelik Israel se mees besondere koning.

Laai af: WordPowerPoint

Eksodus 17:1-7 – 15 Maart

Derde Sondag in Lydenstyd

Lees die fokusteks uit ’n kindervriendelike Bybel en dramatiseer die ingeslote volbloed woestynstorie, ’n gesinsvakansie in Namibië. In die middel van hierdie verhaal staan die getroue, magtige God, soos dit was met Israel in die woestyn. Hy is die spilpunt van menslike drama wat nood omswaai na geluk – van honger na versadiging, van dors na water, van blindheid na sig, van melaatsheid na heelheid, van armoede na welsyn en uiteindelik van dood na lewe. Die preekriglyn gebruik die knellende droogte in ons land as invalshoek. In die Karoo en omliggende gebiede het baie dorpies en distrikte reeds Dag Zero wat watervoorsiening betref, bereik. Adelaide, ‘n gemeenskap iewers tussen Port Elizabeth, Cradock en Grahamstad, is ‘n voorbeeld. Die droogte word as die ergste in 100 jaar beskryf. Die dorpsdam is leeg. Kwotawater uit die Visrivier wat vir Bedford bestem is, moet nou met Adelaide gedeel word, wat beteken die dorp kry baie min water, en dit bereik nooit die hoogliggende gedeeltes (meestal die arm woonbuurte) nie. Die versugting in ons teks, waar is daar water om te drink, is vir baie maar te bekend.

Laai af: WordPowerPoint