1 Samuel 16:1-13 – 22 Maart

Vierde Sondag in Lydenstyd

Soos met alle narratiewe tekste, kan jy gewoon die verhaal vertel of die teks dramaties lees of die ingeslote skakel na ‘n video gebruik.  Jy kan ook ‘n groep kinders die teks laat “opvoer” terwyl jy dit lees. Die verhaal “How to train your dragon” sluit ook goed hierby aan. Hiccup is ‘n jong Viking, die hoofman se seun, maar hy stel heeltyd teleur. Hy is nie groot genoeg nie en hy hou nie daarvan om te baklei nie.  Maar wanneer hy een van die drake wat die dorpie terroriseer, mak maak, sien almal dat hy die leier is wat hulle benodig.  God kyk nie na hoe ons buite lyk nie, maar aan die binnekant.  God sien die hart, soos die OAV sê. Die Bybelverhaal speel af in die tyd van Koning Saul as koning van Israel. Die Here en die profeet Samuel is egter hartseer oor Saul. Hy het ontaard in ‘n tragiese karakter. In Samuel 15 sê God dat Hy jammer is dat Hy Saul koning gemaak het. In hierdie tyd stuur die Here vir Samuel om ‘n nuwe koning te gaan salf. Wanneer Samuel bang is om hierdie opdrag uit te voer, omdat hy bang is Saul – wat nog koning is – sal dalk uitvind dat hy ‘n nuwe koning gaan salf, verbloem die Here die werklike rede vir Samuel se besoek aan Isai. Wanneer Eliab opdaag, is Samuel oortuig daarvan dat hierdie oudste seun van Isai die verkose koning moet wees. Iemand skryf oor Eliab: “He’s got future written all over him.” Vinnig kom ons egter agter dat die Here nie na dieselfde eienskappe as mense kyk nie. Die Here kyk dieper as die oppervlak – anders as mense se eerste indruk. Die Here kyk na die innerlike – dalk wil Hy wil onder andere weet hoe ons saam met mense kan huil en bid. Hy wil weet of ons ‘n passie het vir geregtigheid en ‘n hart vir verdwaaldes. Om hierdie rede vra die Here van Samuel om nog nie met sy soektog vir ‘n koning onder Isai se seuns op te hou nie. Uiteindelik moet Samuel egter vir Isai vra of hy nie nog ‘n seun het nie. Isai antwoord: “Daar is die jongste.” Hy gee nog nie eers die seun se naam nie, so onwaarskynlik en onbelangrik word hierdie seun geag. Uiteindelik word hy tog geroep. Wanneer hy (ons ken steeds nie sy naam nie) opdaag, ruik hy waarskynlik nie goed nie en is hy waarskynlik ook vuil omdat hy pas uit die veld kom waar hy sy pa se skape oppas. Wanneer hierdie seun voor Samuel verskyn, hoor hy by die Here dat dít die seun is wat hy tot die koning van Israel moet salf – ongeag hoe hy lyk, of hy nou vuil is of nie. Dit is nie die uiterlike wat die Here beïndruk nie, maar Dawid se hart wat vir die Here wys dat hy ‘n koning is. Hiervoor moet Samuel nie op sy menslike logika vertrou nie, maar op die wysheid en leiding van die Here. Uiteindelik sal ons leer dat daar beduidende verskille tussen Saul en Dawid is. Saul het indrukwekkend gelyk, maar het as koning uiteindelik nie beïndruk nie. God is veel meer geïnteresseerd in die nuwe koning se hart en karakter – wat God liefhet en dien. Dawid word uiteindelik Israel se mees besondere koning.

Laai af: WordPowerPoint

Eksodus 17:1-7 – 15 Maart

Derde Sondag in Lydenstyd

Lees die fokusteks uit ’n kindervriendelike Bybel en dramatiseer die ingeslote volbloed woestynstorie, ’n gesinsvakansie in Namibië. In die middel van hierdie verhaal staan die getroue, magtige God, soos dit was met Israel in die woestyn. Hy is die spilpunt van menslike drama wat nood omswaai na geluk – van honger na versadiging, van dors na water, van blindheid na sig, van melaatsheid na heelheid, van armoede na welsyn en uiteindelik van dood na lewe. Die preekriglyn gebruik die knellende droogte in ons land as invalshoek. In die Karoo en omliggende gebiede het baie dorpies en distrikte reeds Dag Zero wat watervoorsiening betref, bereik. Adelaide, ‘n gemeenskap iewers tussen Port Elizabeth, Cradock en Grahamstad, is ‘n voorbeeld. Die droogte word as die ergste in 100 jaar beskryf. Die dorpsdam is leeg. Kwotawater uit die Visrivier wat vir Bedford bestem is, moet nou met Adelaide gedeel word, wat beteken die dorp kry baie min water, en dit bereik nooit die hoogliggende gedeeltes (meestal die arm woonbuurte) nie. Die versugting in ons teks, waar is daar water om te drink, is vir baie maar te bekend.

Laai af: WordPowerPoint

Genesis 12:1-4a – 8 Maart

Tweede Sondag in Lydenstyd

Daar is ‘n video van vandag se skriflesing en ‘n oulike inkleurprent vir Familietyd. Gesels met die kinders oor hoe dit nogal “scary” kan wees om iets vir die eerste keer te doen. Jy kan kinders herinner aan die eerste dag wat hulle skool toe is, of eerste keer wat hulle fiets gery of gaan swem het. In al hierdie gevalle help dit as jy iemand by jou het op wie jy kan vertrou – iemand wat al voorheen die ding gedoen het wat jy vir die eerste keer gaan doen.  Gebruik die blinddoek voorbeeld om dit te illustreer, waarnan jy die lyn kan trek na Abram en Sarai se verhaal. Die preekriglyn focus op die roeping van Abram as ‘n langtermynprojek wat die verlossing van die ganse mensdom op die oog het. Dit lyk egter of hierdie projek al van die begin af tot “mislukking” gedoem was. Abram was baie oud en Sara kon nie kinders kry nie. Die belofte van ‘n talryke nageslag klink dus menslik gesproke nie haalbaar nie. Hierdie uitsiglose situasie beklemtoon egter die feit dat die beloftewoord van God aan Abram ‘n woord van hoop in ‘n chaotiese wêreld is. Die roeping van Abram en die gepaardgaande beloftes aan hom, is God se antwoord op ‘n vervalle en chaotiese wêreld wat Hy nie bereid is om prys te gee nie. God begin met Abram (en sy nageslag) ‘n lang proses van vernuwing en herstel, wat uiteindelik tot die totale verlossing van die mensdom en sy wêreld moet lei.

Laai af: WordPowerPoint

Genesis 2:15-17; 3:1-7 – 1 Maart

Eerste Sondag in Lydenstyd

Die boodskap van die sondeval kan met die kinders deurgesels word aan die hand van die verhaal in Genesis 3 waarna ‘n paar waar of vals vrae die boodskap kan omklink. Daar is ook ‘n inkleurprent. Die preekriglyn kontrasteer die twee weergawes van die skepping in Genesis 1 en 2  en fokus dan op die sewe episodes waaruit Genesis 2 tot 3 bestaan waarin die sonde van die mens die sentrum vorm. Die preekriglyn staan dan by die eerste vier episodes van die verhaal stil om ons bewus te maak van ons eie Adama-karakter, ons geneigdheid om te sondig, om nie anders te kan as om sonde te doen nie. Daarom het ons ‘n Verlosser nodig. Ons kan onsself nie red nie. Jesus word mens en kom woon onder ons om ons te red. Aangesien geen mens waardig is om God se weg te gehoorsaam en verlossing te bewerk nie, voorsien God self die volmaakte mens, Jesus Christus, die Seun van God wat op aarde vir ons versoening kom bewerk. Christus word die nuwe Adam wat vir ons die pad na God oopbreek. In Christus kan ons nuut word, kinders van God word, ‘n toekoms saam met God hê. Hiervoor moet ons dankbaar wees. Hiervoor moet ons God loof en prys.

Laai af: WordPowerPoint

Eksodus 24:12-18 – 23 Februarie

Laaste Sondag na Epifanie – Sondag van Verheerliking

Roep die kinders na vore en help hulle om die teks dramaties uit te beeld terwyl dit gelees word. ‘n Berg kan bestaan uit ‘n stoel (dalk selfs ‘n stoel op ‘n tafel) met ‘n laken oor. Gebruik ou klere en lappe vir Moses en Josua. Kliptafels kan uit karton gesny en met spuitverf geverf word. Maak ‘n wolk uit karton en watte of gebruik ‘n wit of blou laken en laat iemand dit om die “berg” vashou. Dit is vandag die Sondag van Verheerliking. Ons word herinner aan God se openbaring aan ons in Jesus Christus. Vanaf die vroegste oomblikke in die geskiedenis van Israel leer ons God ken as die Een wat kies om tussen sy volk te bly. Die groot gebeurtenisse rondom God se verskyning met die gee van die wet en die tabernakel in Eksodus onderstreep dit. God se nabyheid word duidelik in die bou van die tabernakel sowel as in die gawe van die Woord en wet waardeur Hy sy daaglikse teenwoordigheid in die lewe van mense vaslê. Ons teks vertel hoedat God Godself aan sy volk gee. Ons teks is ‘n besondere verslag oor hoe God God se teenwoordigheid aan God se volk bekendmaak. In hierdie ontmoeting gee God Homself aan die volk deur in die vorm van wet en riglyne. God trek mense ook in gemeenskap met God in.

Laai af: WordPowerPoint

1 Korintiërs 3:1-9 – 16 Februarie

Sesde Sondag na Epifanie

Daar is twee familie-oomblikke om uit te kies. Die een werk met ‘n string helder wol wat mense in die kerk vir mekaar gooi. Elkeen wat die bol vang, moet spontaan ‘n manier noem waarop hulle by die kerk betrokke is of hoe God deur hulle werk. Die ander op die tuinmaakmetafoor om met die kinders te gesels oor hoe ‘n mens saad plant en wat dit nodig het om te kan groei. Ons kan alles doen om die saad te help groei, maar ons self kan nie die saad laat groei nie. Dit is God wat laat groei. Die tema van ons teks is medewerkers van God wat floreer op vaste kos. Dit sluit aan by die aanmoediging van hoofstuk een dat daar nie verdeeldheid sal heers nie. Maar Paulus besef dat hy die punt van hoofstuk 1 nog deegliker sal moet onderstreep, want hulle verdeeldheid, hulle afguns en onenigheid, illustreer hulle geestelike onvolwassenheid. Daarom skryf hy in hoofstuk 3 as volg teen die groepvorming rondom leiers. In effek sou dit ‘n verwerping van medegelowiges en medewerkers in die geloofsgemeenskap wees, praat nie eers daarvan dat dit die roeping wat die Here gegee het vir dié leiers in twyfel sou trek. En hoekom mag ‘n mens nie só ‘n onderskeid maak nie? Paulus sê, ‘n onderskeid tussen leiers getuig van ‘n wêreldse en vleeslike gesindheid.  Dit getuig nie van ‘n geestelike gesindheid nie.  Dit is die dinge waaroor babatjies in die geloof praat.  Dit is dinge waaroor suigelinge praat.  Nie volwassenes in die geloof nie. En dít bring ons by die eintlike probleem wat daar in Korinte geheers het.  Die gelowiges het self nie die pad met die Here Jesus Christus geloop nie.  Hulle het self nie die volle sekerheid gehad van hulle geloof en van die roeping wat die Here vir hulle gehad het nie.  Daarom het hulle gefokus op die leiers en hulle eie gebreke vir ander en vir hulleself weggesteek. Meer nog.  Hulle het geweet dat die “vaste kos” meer van hulle sal verg.  Hulle sou moes kou en herkou en dit sou van hulle meer toewyding vra. En dan sou hulle hulle lewenstyl moes aanpas om in lyn te kom met wat die Woord vra.  Hulle sou mekaar moes aanspreek – waarvan daar ‘n hele paar voorbeelde in die brief was – en daarvoor het hulle nie kans gesien nie.

Laai af: WordPowerPoint

1 Korintiërs 2:1-12 [13-16] – 9 Februarie

Vyfde Sondag na Epifanie

Met Familietyd kan jy aansluit by Paulus wat die Korinte herinner aan sy een fokus:  die gekruisigde Christus. Ons versoeking is altyd om deur ons eie bril te kyk. “Douglas, You Need Glasses!” deur Ged Adamson gaan oor Douglas, ‘n hond wat glad nie goed kan sien nie.  Hy dink bv ‘n blaar is ‘n eekhoring!  Dis eers wanneer hy ‘n bril kry, dat thy die wêreld in ‘n heel nuwe lig kan sien. Soos Douglas se bril hom help om te sien, help die Gees ons om vir God te ken. Die preekriglyn begin met die verhaal van die Engelse biskop Tonstall wat vasbeslote was om die verspreiding van William Tyndale se eerste vertaling van die Nuwe Testament in Engels te keer. ‘n Handelaarsvriend van Tyndale het toe al die beskikbare kopieë van die boek aan die biskop verkoop, al het hy geweet dat dit verbrand sou word.  Op dié manier is al Tyndale se skuld betaal, nuwe drukke van die vertaling kon vinnig gemaak word, en die verbranding van die boeke het Tyndale se werk geadverteer. So het die biskop dus ‘n helper geword in die saak wat hy wou vernietig. So wil ons ook graag baie keer slimmer as God probeer wees. Dit dek die tafel om oor die wysheid van God deur sy Gees te gesels.

WordPowerPoint

1 Korintiërs 1:18-31 – 2 Februarie

Vierde Sondag na Epifanie

Die fokusteks bied ‘n goeie geleentheid om ‘n doopherinnering te doen, wat ook tydens die Familie-oomblik kan plaasvind. Dit kan ingelei word deur ‘n besprekingsvraag waartydens gemeentelede vir mekaar kan vertel wat hulle weet van hulle eie doop ofonthou van hulle kinders se doop. Ons aangrypende teks beklemtoon dat dit nie uit eie verdienste (deur ons eie pogings tot ‘n onberispelike lewe) is dat ons redding ontvang nie, maar slegs deur die genade van God en die kruis van Christus. ‘n Onberispelike en regverdige lewe is dus nie iets om op te roem nie: Ons roem in die Here wat so ‘n lewe moontlik maak. Paulus verduidelik dat die oënskynlike dwaasheid van die kruis en swakheid van God enige wêreldse wysheid en mag troef. Volgens hom kan daar nie op die vermoëns van mense geroem word nie, maar slegs op wat God doen, in besonder deur Jesus Christus, die vernederde en gekruisigde Here. Hierdie boodskap wat spreek van die andersoortige wysheid en mag van God, vorm deel van Paulus se inleidende woorde aan die gemeente in Korinte, ‘n gemeente wat hy self help stig en ‘n noue band mee gehad het.

Laai af: WordPowerPoint

1 Korintiërs 1:10-18 – 26 Januarie

Derde Sondag ná Epifanie

Gesels oor die konsep van “verdeeldheid” deur te praat oor dinge wat saam hoort.  Deesdae kan TV’s nie werk sonder ‘n afstandbeheer nie.  Tandeborsel en tandepasta.  Ketel en deksel.  Kragdraad en kragprop. Of wat van ‘n kul-toertjie? Voorbeeld ingesluit. As jy ‘n storie wil vertel, kan jy gerus kyk na “When Pencil Met Eraser” op Kindle. Potlood teken prente, maar Uitveër vee oral uit en maak in die proses ‘n heel ander prent.  Wanneer Potlood blomme teken, maak Uitveër ‘n paadjie in die blomme.  Hulle hou aan stry, totdat Uitveër Potlood help verstaan dat hulle saam beter is.  Die preekriglyn begin met die verhaal van die gemeente van Korinte. Hulle was ‘n kopseer vir Paulus. Hulle is deur struweling en verdeeldheid gekenmerk. Oor die presiese aard van die Korintiese partyskappe is al baie geskryf. Ons weet egter steeds nie alles oor die destydse situasie nie. Miskien is dit ‘n bedekte seën. Op ‘n manier word ons deel van die destydse storie wanneer ons in ons tyd ook spanning in die kerk en gemeente beleef. Daar is immers altyd ‘n voorlopigheid in ons kerkwees. Ons is kerk in die tyd tussen die eerste en tweede koms van Koning Jesus. Die fokus van Paulus se beredenering moet egter in die oog bly, naamlik dat daar net een Christus is wat gekruisig is. Geen ander geestelike leiers in die verlede, hede of toekoms kan by Jesus Christus kersvashou nie. Ons eenheid lê in Hom.

Laai af: WordPowerPoint

1 Korintiërs 1:1-9 – 19 Januarie

Tweede Sondag ná Epifanie

Met Familietyd kan jy die beeld van ’n spieël gebruik waarin ’n mens na jouself kyk en ’n glas waardeur jy na ander mense kyk om iets uit te beeld van hoe God ons in konfliksituasies gebruik. Onthou ook dat Carolyn C Brown die opmerking maak dat dit waarskynlik die eerste generasie kinders is wat nie briewe ken nie. Doen dus moeite om vir kinders te verduidelik wat ’n brief is. Die preekriglyn begin met die vraag na wat ‘n arme predikant, apostel of gemeenteleier moet doen as hy of sy in ‘n gemeente die een ná die ander geraamte in die kas kry? Veg jy of vlug jy, of sit jy versteen sonder om te weet watter kant toe? Dit is wat met Paulus gebeur het. Hy het ongeveer 18 maande in Korinte gewerk. Hy het werklik moeite gedoen. Toe kom daar ontstellende nuus. Paulus ontvang berig van Chloë se mense dat daar groot probleme in die gemeente is. Wat doen Paulus om die verdeelheid aan te spreek? Sonder om uit selfverdediging beskuldigings uit te deel en mense links en regs te vervreem, begin hy deur die konflik en verdeeldheid terug te bring na identiteit – die gemeente se identiteit in Christus Jesus. Sonder om in ‘n verbale geveg die probleme een vir een aan die kaak te stel, begin Paulus deur die oplossing eers te verwoord. ‘n Gemeente moet oor haarself dink in die lig van hul verhouding met God die Vader deur Jesus Christus. Die identiteit in Christus vra van gelowiges om saam te werk.

Laai af: WordPowerPoint